Εκείνο το Σάββατο δεν είχα όρεξη για τίποτα όπως κάθε Σάββατο δηλαδή, νοσηρή σκέψη; Όχι φτηνή διαπίστωση είπα και σηκώθηκα με σκοπό να κάνω τις σαββατιάτικες πρωινές μου δουλειές. Η πόλη έχει αρχίσει να ξύπνα σιγά σιγά αλλά εγώ όχι, εξοπλίζομαι με φόρμα και αθλητικά, πορτοφόλι-γυαλιά- κινητό και εφορμώ στο κέντρο της τσιμεντούπολης. Σήμερα δεν θέλω να κάνω τίποτα είπα στο εαυτό μου  μόνο βόλτα καφές ίσως και καμιά εφήμερα για να μου κρατήσει παρέα. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ το μετρό έχει φάση διαφορετικοί άνθρωποι εθνότητες ιδεολογίες όλοι σε ένα βαγόνι με κοινό προορισμό. Και όλοι εκεί μπροστά στα μάτια σου μπορείς να τους εξερευνήσεις όσο διαρκεί η διαδρομή σου. Κάποια στιγμή η διαδρομή τελειώνει και εσύ πρέπει να κατέβεις από το βαγόνι. Άλλοι μένουν πίσω άλλοι έρχονται μαζί σου και κάθε ένας από μόνος του είναι μια ιστορία. Το δρομολόγιο για εμένα τελείωσε στο μοναστηράκι και από εκεί με έβγαλε στο σύνταγμα τελείωσα τις δουλείες μου και και  πάλι πίσω στο σπίτι. Στο απέναντι πεζοδρόμιο η μετακόμιση ήταν σε πλήρη εξέλιξη και γυναικείες φωνές για το πως και το που θα μπουν τα έπιπλα  διάχυτες από παντού, για μια στιγμή σταμάτησα για δω τι συμβαίνει και τότε από την πόρτα ξεπροβάλει το αγενεστατο κοριτσάκι από το περίπτερο της γειτονιάς,

- Εσύ δεν ήσουν στο περίπτερο προχθές;

-Ναι εγώ είμαι γείτονα χάρηκα πολύ που σε γνώρισα αλλά πρέπει να επιστρέψω πάλι μέσα όταν τελειώσω μπορείς να έρθεις και να γνωριστούμε καλύτερα, αν δεν έχεις πρόβλημα συγνώμη τώρα. Γειιιαααα!!!

Χείμαρρος όπως και στο περίπτερο αλλά τόσο γλυκιά, ήθελα να της πω πολλά αλλά δεν πρόλαβα χάθηκε πίσω από τα έπιπλα πριν προλάβω να πω οτιδήποτε.

-Ααα με λένε Αφροδίτη νομίζω ότι ήθελες να το ξέρεις.

και πραγματικά ήθελα να το ξέρω. Ωραίο όνομα! μόλις που πρόλαβα το φωνάξω πριν χαθεί πάλι πίσω από τα πράγματα της.

Η υπολοιπή μέρα πέρασε χωρις να κάνω κατι, ετσι ακριβώς όπος το ειχα υποσχεθει στον εαυτό μου, μονο που τώρα στο μυάλο μου γυρνουσε η άνγνωστη κοπέλλα με το όνομα Αφροδίτη.  Ναι θέλω να την γνωρίσω καλύτερα

Η ζωή ενός εργένη δεν είναι τόσο εύκολη όσο θέλουν να μας πλασάρουν οι χολιγουντιανές ταινίες και η αμερικανοφερτες σειρές της τηλεόρασης. Όχι δεν ζούμε σε σπίτια τύπου Nτον Τζόνσον στους σκληρούς του Mιάμι δεν έχουμε δουλικά που συγυρίζουν 3 φορές την εβδομάδα και ναι φροντίζουμε μόνοι μας τις ανάγκες του σπιτιού ακόμα και το σούπερ μάρκετ. Ο εργένης σαν χαρακτήρας είναι φοβερά εσωστρεφείς του αρέσει να ζει μόνος δεν έχει πολλούς φίλους και αγνοεί πάντα μα πάντα τους κανόνες της πολυκατοικίας. Θα ήθελε να είχε μια σχέση και να συζούσαν μαζί αλλά στην σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει να ανεβοκατεβάζει το καπάκι της τουαλέτας 20 φορές την μέρα τον κάνει να αναβάλει κάθε σκέψη “καλά είμαι και έτσι” αναφωνεί με μια μεγάλη και βαθιά ευχαρίστηση στην φωνή. Βέβαια θα μπορούσε κάλλιστα να έχει σχέση με την κόρη του Μπάρμπα Στάθη γιατί είναι και η μόνη από την οικογένεια που δεν έχει γνωρίσει ακόμα καθώς όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται στην κατάψυξη του ψυγείου του. Μεγαλύτερη φοβία του εργένη ακούει στο όνομα μανούλα με ξεσκονόπανο και ένα βουνό τάπερ που με καθόλου φιλικές διαθέσεις μπαίνει στο διαμέρισμα σου και το κάνει άνω κάτω(δηλαδή βάζει τα πάντα σε τάξη) για να μην μπορείς εσύ μετά να βρίσκεις τίποτα. Αν τολμήσεις να πεις η να σχολιάσεις κάτι έχεις χαμένο το παιχνίδι γιατί όπως είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ο θεός ξεχνά η μανούλα ποτέ. Και αυτό είναι κάτι που οφειλής να ξέρεις πολύ καλά. Πως περνάει λοιπόν την μέρα του ένας εργένης; Καθημερινή η σαββατοκύριακο να σας πω; γιατί είναι εντελώς διαφορετικές οι δραστηριότητες. Τις καθημερινές ξυπνάει νωρίς ετοιμάζετε για το γραφείο βγαίνει στον δρόμο για να πάρει ταξί η λεωφορείο γιατί λεφτά για αυτοκίνητο δεν του περισσεύουν και αφού τελειώσει την δουλειά του γυρνάει σπίτι για να κάνει ένα σωρό δουλειές που τις αναβάλει μέρες τώρα αλλά κάποια στιγμή πρέπει να γίνουν. Τα σαββατοκύριακα εχει ακριβώς τα ίδια μαζί με σούπερ μάρκετ και περισσότερο ύπνο.

Εκείνη την μέρα και καθώς γύριζα από το γραφείο έκανα στάση στο γνωστό περίπτερο της γειτονιάς για να πάρω μια coce και ένα πακέτο τσίχλες.

-Πόσο θες για αυτά;

Ρώτησα τον περιπτερά αλλά πριν προλάβω να τελειώσω την φράση μου μια άλλη φωνή ακούστηκε από πίσω μου.

-έχω πάρει το Marie Clarie ένα πακέτο τσιγάρα και ένα παγωτό μήπως μπορείτε να μου πείτε πόσο κάνουν γιατί βιάζομαι;

Ήταν ένα από εκείνα τα κακομαθημένα κοριτσάκια μάλλον που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει “περιμένω στην σειρά ” αλλά κάνουν του κεφαλιού τους νομίζοντας ότι όλοι έχουμε γεννηθεί με το moto οι κύριες προηγούνται.

-Συγνώμη δεσποινίς δεν βλέπετε ότι εχω σειρά;

Ρώτησα και έκανα μια κίνηση για να δω τι εχω να αντιμετωπίσω. Τελικά έπεσα έξω ήταν μια εντυπωσιακή γυναικά μετρίου αναστήματος γύρω στα 30 με φουσκωτό κόκκινο μαλλί και με μερικά κιλά παραπάνω στα σωστά σημεία, πραγματικά εντυπωσιακή.

-Εεε και;

Ήταν η Απάντηση της, πέρασε μπροστά μου άφησε τα λεφτά και με ένα βροντερό ευχαριστώ μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε. Η εικόνα της εντυπώθηκε στο μυαλό μου την σκεφτόμουν σε όλο το δρόμο καθώς γύριζα σπίτι. Πριν κάνω κίνηση να βγάλω από την τσέπη μου τα κλειδιά βλέπω απέναντι στην μονοκατοικία διαφορά μικρά και μεγάλα κουτιά. Νέος ένοικος σκεφτικά ωραία πάει η ησυχία μας πήγε περίπατο καλοκαιριάτικο. Το απέναντι σπίτι είχε καιρό να κατοικηθεί όχι πως είχε κάτι ούτε ήταν ερήπιο, απεναντίας μια χαρά ήταν και καλοδιατηρημένο απλά ο ιδιοκτήτης ζητούσε αρκετά για να το μισθώσει αλλά και στις μέρες του πολεοδομικού οργασμού ποιος ενδιαφέρετε για τις απόμακρες μονοκατοικίες υψηλού κόστους;

Ένα ακόμα ίδιο ζεστό απόγευμα πέρναγε παρέα με τηλεόραση και παγωμένη coce cola που τελικά πάει με όλα ακόμα και με την μοναξιά. Πάλι μόνος μέσα στην ησυχία μου το μόνο πράγμα που την έσπαγε ήταν η φασαρία από το φορτηγό της μεταφορικής που ξεφορτώνει στην απέναντι μονοκατοικία μέχρι να έρθει το βράδυ και να με βρει να κοιμάμαι στην πολυθρόνα το τηλέφωνο δεν έχει χτυπήσει καθόλου και το βλέπω να το πάω σερί μέχρι το πρωί. Βλέπεις δεν εχω λόγο να μένω ξύπνιος δεν εχω λόγο να σκέφτομαι, απλά ζω και αυτό είναι αρκετό για να παλεύω, μέσα μου όμως πάντα η ίδια απορία ζω; Τελικά ζω;

Μένω εδώ και 33 συναπτά έτη στην ίδια γειτονιά κάπου στον κέντρο της Αθήνας. Όχι κέντρο, κέντρο μάλλον απόκεντρα το λες γιατί τουλάχιστον έχει κρατήσει τα στοιχεία της παλιάς καλής γειτονιάς έχει ακόμα ελεύθερες θέσεις για πάρκινγκ και κάθε κυριακή όλοι μα όλοι πλένουν τα αυτοκίνητα τους στον δρόμο. Ανάμεσα σε αυτούς και εγώ που ήρθε για σπουδές και τελικά κόλλησε στην πόλη των ευκαιριών Αθήνα. Το όνομα μου συνηθισμένο, ολόκληρη η ζωή μου συνηθισμένη ξύπνημα στις 6 το πρωί δουλειά μέχρι τις 7 και μετά; Φαγητό, ύπνος άντε και κανένα ποτάκι το σαββατοκύριακο για θυμόμαστε που και που ότι είμαστε άνθρωποι με σώμα και ψυχή. Σαν κάτοικος και εγώ της μεγαλούπολης μαζί με τα καλά της στοιχεία σέρνω και τις αρρώστιες της. Η μεγαλύτερη από όλες η μοναξιά και μετά η απληστία και η ανυπομονησία. Δεν είναι και λίγες! Άσε που αν το καλοσκεφτόσουν το να είσαι μόνος δεν είναι απαραίτητα και κακό αλλά όταν ακόμα και τα αδέσποτα ζευγαρώνουν σε αυτή την πόλη σε πιάνει μια μελαγχολία της στιγμής και αποζητάς ένα ζεστό χέρι για να κρατήσει το δικό σου έστω και για παρέα. Δεν πάσχουμε από εραστές αλλά από φίλους είχαν γράψει με σπρέι στον τοίχο του πολυτεχνείου σε κάποιο πέρασμα οι γνωστοί άγνωστοι. Τόσο απλά αλλά τόσο ουσιαστικά τα έλεγε όλα.

Πως σε είπαμε; Ρώτησε με υπερβάλλον ζήλο ο περιπτεράς, ήταν βλέπεις νέος και οι καθημερινές μου επισκέψεις δεν άφηναν περιθώρια για να κρατήσω την ανωνυμία μου. Δημήτρης απάντησα, ακούστηκε τόσο συνηθισμένο καθώς απομακρύνθηκα από εκεί με γρήγορα βήματα. Τώρα η ώρα έχει πάει 12 και εγώ ακόμα να κοιμηθώ ακόμα σε ψάχνω ακόμα σε αναζητώ και ας έχουν περάσει 3 χρονιά από τότε. Πάλι θα με βρει το ξημέρωμα να σου γράφω άλλο ένα γράμμα από αυτά που δεν θα διαβάσεις ποτέ. Μπορεί να είσαι αλλού αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Ήρθε η ώρα να κλείσω τι άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ;

Αυτή η στιγμή είναι δική μου σε αγαπώ.

Από μικρός θυμάμαι ότι ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τον χρόνο. Όσο μεγάλωνα τα πράγματα γινόντουσαν όλο και χειρότερα πήγα στην σχολή μου οπού μετά από μεγάλη απερισκεψία παράτησα πήγα φαντάρος γύρισα βρήκα δουλειά ξαναβρήκα δουλειά αλλά αυτό το θεματάκι με τον χρόνο πάντα με κυνηγούσε. Η ασυνέπεια μου αυτή δεν πέρναγε απαρατήρητη ούτε από το οικογενειακό μου περιβάλλον ούτε από τους φίλους μου ούτε καν και από το αφεντικό μου, γιαυτό και μια μέρα των ημερών μου έδωσε τα παπούτσια στο χέρι. Ο χρόνος είναι ότι ποιο αγχωτικό πράγμα στον πλανήτη και δυστυχώς για εμένα είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να υπολογίσω. Οι λέξεις “τι ώρα είπαμε” “σε πόση ώρα” “έχεις χρόνο” ακούγονται σαν μια συνεχόμενη ενοχλητική βοή στα αυτιά μου. Εντάξει ομολογώ ότι σιγά σιγά και έμαθα να ζω με το πρόβλημα και με την βοήθεια ενός ρολογιού ενός καλού ξυπνητηριού και ενός κούκου(!) μετρίασα την άσχημη προς εμένα κατάσταση. Πάντος επειδη ζω στο αγχος του χρόνου καθημερινα προτεινω να πεταξετε ολοι τα ρολόγια και να ζήσετε οχι τα χρόνο αλλα τις στιγμες(ναι ναι οπως στην διαφήμηση).

 

Έτσι και αλλιώς τον χρόνο όσο και να τον μετράς πάντα φεύγει και αυτό είναι το μόνο σίγουρο.